فقولوا : عبد اللَّه و رسوله » . و انطلقت وفد بنى عامر الى النبى ( ص ) فقالوا انت سيدنا ؛ فقال : السيد اللَّه فقالوا افضلنا و اعظمنا طولا . فقال : « قولوا قولكم او بعض قولكم و لا يستجرينّكم الشّيطان » وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً - اين كلمه همان فائده داد كه أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ داد ، و زيادة فائده درين كلمه آنست كه عبادت خدا صورت بندد با بعضى شرك . چنان كه رب العالمين جاى ديگر گفت : وَ ما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَ هُمْ مُشْرِكُونَ . و مصطفى ( ص ) گفت : الشّرك اخفى فيكم من دبيب النّمل على الصّخرة الصّمّاء فى اللّيلة الظّلماء » ، پس أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ اشارت بتوحيد دارد ، وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً اشارت باخلاص . وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ - اين هم تفسير كلمهء سَواءٍ است ، يعنى كه هيچ كس از ما كسى را بخدايى نگيرد ، و خداى نخواند ، نه اهل تورات عزير را ؛ و نه اهل انجيل ، عيسى را . و نه كس باطل از مبطل بپذيرد . و گفته‌اند : در معنى لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ اى لا نطيع فى معصية اللَّه احدا ، يعنى در معصيت خدا هيچ كس را فرمان نبريم ، كه هر كه در معصيت خدا مخلوقى را فرمان برد همچنانست كه جز خداى را كسى را سجده برد و او را بخدايى گرفت . مصطفى ( ص ) گفت : « من اطاع مخلوقا فكأنّما سجد سجدة لغير اللَّه » . فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا . . . الآية - اين خطاب با مصطفى ( ص ) است و با امت وى . ميگويد : « اگر ايشان از اجابت برگردند شما گوئيد كه ما مسلمانانيم و خداى را يكتا و بىهمتا گويانيم . اگر كسى گويد : اين آيت بر سبيل حجت آورد بر ايشان ، و درين چه حجت است كه گفت : فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا . . . ؟ جواب آنست كه رب العالمين ما را درين آيت ادب محاجّت در آموخت ، و بيان كرد كه معاند را بعد از آنكه حجّت بر وى لازم گشت و حق بر وى ظاهر شد ، و هم چنان عناد